فه‌زڵه‌كانی مانگی ڕه‌مه‌زان

سوپاسی خوای گه‌وره‌ ده‌كه‌ین له‌سه‌ر ئه‌وه‌ی كه‌ هیچ عیباده‌ت و په‌رستنێكی دانه‌ناوه‌ بۆ ئومه‌تی ئیسلام به‌ بێ حیكمه‌ت، سه‌رجه‌م عیباده‌ته‌كان حیكمه‌ت و داناییان تێدا ره‌چاو كراوه‌، وه‌ هه‌ریه‌كه‌یان فه‌زڵی تایبه‌تی خۆی هه‌یه‌ به‌سه‌ر باوه‌ڕدارنه‌وه‌، نوێژ و زه‌كات و حه‌ج، وه‌ هه‌روه‌ها ڕۆژوویش فه‌زڵێكی گه‌وره‌یان هه‌یه‌ له‌ ئاینی پیرۆزی ئیسلامدا .

ئه‌م بابه‌ته‌ باسی فه‌زڵه‌كانی ڕۆژوو ده‌كات له‌ ژێر تیشكی فه‌رمووده‌كانی پێغه‌مبه‌ری خوا صلى الله عليه وسلم، وه‌ وه‌رگیراوه‌ له‌ كتێبی «مختصر الفقه الإسلامي».

له‌ فه‌زله‌كانی شه‌وی قه‌در: یه‌كه‌م: ئه‌و شه‌وه‌یه‌ كه‌ خوای گه‌وره‌ قورئانی پیرۆزی تێیدا دابه‌زاندوه‌. دووه‌م: له‌و شه‌وه‌دا په‌رستش فه‌زڵ و پاداشتێكی زۆرتری هه‌یه‌ له‌ شه‌وانی تر...

خوای گه‌وره‌ تایبه‌تمه‌ندی به‌خشیوه‌ به‌ مانگی ڕه‌مه‌زان، وه‌ رۆژووی تێیدا فه‌رز كردوه‌ و،قورئانی پیرۆزی تێیدا دابه‌زاندوه‌ و، له‌ گوناهه‌كان خۆش ده‌بێت و، وه‌ شه‌وێكی تێیدایه‌ چاكتره‌ له‌ هه‌زار مانگ، وه‌ له‌و مانگه‌دا گه‌وره‌ترین سه‌ركه‌وتنی تێیدا رویداوه‌...

خوێنه‌ری به‌ڕێزم: بزانه ‌كه‌وا مانگی ڕه‌مه‌زان، مانگی قورئانه‌،مانگی چاكه‌كردنه‌،مانگی ته‌وبه‌و گه‌ڕانه‌ویه‌ بۆ لای خوای گه‌وره‌‌...پێم خۆشه‌ پێش هاتنی ئه‌و مانگه‌ پیرۆزه‌‌ چه‌ند ئامۆژگارێك ئاراسته‌ی مامۆستایان و بانگخوازان و ده‌سه‌ڵاتداران و لاوان و كچان بكه‌م...

له‌ نیعمه‌ته‌كانی خوای گه‌وره‌ له‌ موسڵمان بریتیه‌ له‌ گه‌یاندنی به‌ مانگ ڕه‌مه‌زان و یارمه‌تی دانی بۆ به‌رۆژو بوون و شه‌و نوێژ تێیدا، بۆیه‌ زۆر گرنگه په‌یمان نامه‌یه‌ك ببسترێت له‌ نێوان ئه‌ندامانی ماڵه‌وه‌‌‌ بۆ ئیستغلال كردنی ئه‌و مانگه‌ پیرۆزه‌.

به‌رِاستى هیچ زیكرێك نیه‌ئه‌و پاداشته‌ى هه‌بێت وه‌كو قورئانى پیرۆز هه‌یه‌تى ، چونكه‌ئه‌و كه‌سه‌ى كه‌قورئان ده‌خوێنێت هه‌موو پیتێك كه‌ده‌یخوێنێت حه‌سه‌نه‌یه‌ك ( چاكه‌یه‌تى ) بۆ ده‌نوسرێت.

پێویسته ‌‌له ‌مانگی ڕه‌مه‌زاندا له‌چاوه‌كانمان ئاوی گه‌رم ده‌رهێنین بۆ ئه‌وه‌ی تاوان و گوناهه‌كانمان بشواته‌وه‌.

رۆژووانی خۆشه‌ویست:ئه‌م كاتانه‌‌ ئیستغلال بكه‌ن به‌پاڕانه‌وه ‌و داوای لێخۆشبوون، بۆ ئه‌وه‌ی زیاتر په‌یوه‌ندیمان پته‌و تر بكه‌ین له‌گه‌ڵ خوای په‌روه‌ردگار.كاته‌كان بریتین له‌:یه‌كه‌م سه‌عات له‌رۆژ/ پاش نوێژی فه‌جر و،دوایین سه‌عات له‌رۆژدا/ پێش خۆر ئاوابوون و، كاتی به‌ره‌به‌یان.

بێگومان که‌س نیه‌له‌ئێمه‌که‌تاوانی نه‌کردبێت و پێویستمان به‌به‌زه‌یی و لێخۆشبون و پاداشتی خوای گه‌وره‌نه‌بێت. وه‌شه‌وی قه‌در که‌له‌کۆتایی مانگی ڕه‌مه‌زاندایه‌ئه‌و هه‌موو خێره‌ی تێدا ده‌ست ده‌که‌وێت به‌ڕاستی هه‌له‌و گرنگه‌ئه‌م هه‌له‌بقۆزینه‌وه‌بۆ به‌ده‌ستهێنانی ئه‌و پاداشته‌گه‌وره‌یه‌.

فه‌زڵی ئه‌م شه‌وه‌له‌لای خوای په‌روه‌ردگار له‌هه‌زار مانگ زیاتره‌هه‌ركه‌س خوای گه‌وره‌بۆی رێك بخات و له‌و شه‌وه‌دا بمێنێته‌وه‌و خه‌ریكی خواپه‌رستی و نوێژ و پارانه‌وه‌و قورئان خوێندن بێت خوای گه‌وره‌له‌گوناهه‌كانی پێشووی خۆش ده‌بێت.

موسڵمانانی خۆشه‌ویست: تا دوێنی چاوه‌ڕوانی هاتنی مانگی ڕه‌مه‌زان بووین و، وه‌ئه‌مرۆ ئێمه‌ماڵئاوایی ده‌كه‌ین له‌و مانگه‌پێرۆزه‌و، خوا ده‌زانێت بۆ جارێكی تر به‌خزمه‌ت مانگی ڕه‌مه‌زان ده‌گه‌ێیننه‌وه‌یان نا؟!