Contents

Амалҳои шоистае, ки аз анҷом додани онҳо аз ҳама бештар Худованд хушнуд мегардад, амалҳое мебошанд, ки дар даҳ рузи аввали моҳи Зулҳиҷҷа иҷро мегарданд, ва ин даҳ руз дар назди Худованд бисёр пурфазилат мебошанд.

Ҳадаф аз офариниши инсон дар партави оёти илоҳӣ ва раҳнамудҳои Паёмбар (с), чизе ҷӯз ибодату бандагии Худо нест. Ибодате, ки ҳамаи абъоди зиндагии инсонро фаро гирад ва ниҳоятан ӯро ба ҳаддӣ аълои такомули рӯҳонӣ ва маънавӣ бирасонад.

Худовандро ҳамеша дар ҳоли эҳромбанди, талбиягўи, тавофу саъйи байни Сафо ва Марва ва дар вуқуфи дар Арафа ва Машъарулҳаром ва рамйи ҷамарот, умуман дар тамоми лаҳзаҳои дуову ниёиш ва тавбаву гиряамон ба азамату бузурги ёд хоҳем кард.

Бародарон ва ҳоҷиёни муҳтарам! аз ин ки зиёрати хонаи Худо ва ҳаҷҷи Байтуллоҳи-л-ҳаром яке аз аркон ва бунёни асоси Ислом ба шумор меравад, пас, бояд мутобиқи суннат ва гуфтори Расули акрам-саллаллоҳу алайҳи васаллам- бошад чунонки он ҳазрат худ фармуданд: «خذوا عني مناسككم، فإني لا أدري لعلي لا أحج بعد حجتي....

Устод Абдуллоҳи Ҳайдарӣ дар ин навор дар фазлу бузурги даҳаи аввали моҳи Зулҳиҷҷа суҳбат карда, ва ояте ки дар сураи Фаҷр зикри ин даҳаи аввали моҳи Зулҳиҷҷа дар он омадааст тафсир ва тарҷума мекунад.

Устод Муҳаммад Ансорӣ дар ин навор дар бораи ҳаҷ ва фарзияти он суҳбат мекунад, ва инчунин оятҳое, ки дар сураи Ҳаҷ бар ин маросими бузург таалуқ дорад тафсир ва тарҷума мекунад.

Устод Муҳаммад Солеҳи Пурдил дар ин навор дар мавзуи тавба кардан ва шартҳои он, ва инчунин дар бораи тавбаи насуҳ, ки ҳар касе бихоҳад аз гуноҳе тавба кунад бояд тавбаи насуҳ кунад, ва дигар ба он гуноҳ ру наорад,суҳбат мекунад.

Насиҳати ман ба ҷавонони мусалмон инаст, ки талош намоянд улуми динӣ ва шариатро аз уламои муътамад ва мутмаъине дарёфт кунанд, ки «илм»у «тақво» ва «эътидол» дар онҳо бо ҳам ҷамъ шуда ва ҳеҷ гуна фосилае байнашон вуҷуд надошта бошад.

Савол: Рӯзи ошуроро рӯза гирифтан мехоҳам, вале баъзеҳо мегуянд ки суннат ин аст, ки ҳамроҳаш рӯзи нуҳумро ҳам рӯза бигири, оё ягон ривояте аз Расули Худо (с) омадааст, ки рӯзи нуҳумро ҳамроҳаш рӯза гирифтан лозим аст?

Ман баъди шукргузории худованд чанд васиятеро барои касоне ки аз он макони муқаддас ва тоҳир баргаштаанд пешкаш мекунам ва умедворам мавриди қабул ва истифодаи ҳамагон гардад.

Се васияти Паёмбари Худо (с) дар як ҳадиси кутоҳу пурмуҳтавояш зикр шудааст, ки амал кардан бо ин васиятҳо сабаби барпо намудани ҷамъияти солим ва дӯстиву бародари ва ҳамдигарфаҳми мебошад.

Шайх Муҳаммад Солеҳи Пурдил дар ин навор аз таърих ва ҳаёти модарамон Хадиҷа духтари Хувайлид, аввалин ҳамсари паёмбари ислом Муҳаммад (с) суханрони мекунад. Дар ин қисми навор аз ному насаб ва зиндагии Хадиҷа (р.з) дар замони пеш аз ислом ва чигуна Расули Худо (с) ӯро ба ҳамсари ихтиёр кард, суханрони....